dinsdag 6 maart 2018

Souterraincup 2018

Dit jaar besloten we (Edje, Lars, Arjan en ik) om weer deel te nemen aan de SouterrainCup. Alhoewel? De sneeuw die vrijdag avond en de nacht erna viel leek roet in het eten te gooien. Maar zaterdagmorgen vroeg bleek het mee te vallen. Alle belangrijke wegen en snelwegen waren vrij. Nadat ik Edje en Lars had opgepikt waren we na 2 uur en 15 minuten rijden in Voorhout. Daar werden we enthousiast ontvangen, of was dat meer vanwege de 2 Limburgse vlaaien die we traditiegetrouw meebrengen. Er waren al veel deelnemers daar, die al volop aan het trainen waren, maar die ook op de geur van koffie met vlaai snel naar boven kwamen. Na de koffie was het tijd voor de loting voor de teamindeling. Om een zo eerlijk mogelijke teamindeling te krijgen had Marc besloten om de drie met de meeste ervaring op zijn baan (hijzelf, Frank en Martin) als teamcaptains aan te wijzen. De overige rijders werden in 3 potten verdeeld (lijkt wel een loting voor de Champions League) naar gelang hun slotrace ervaring. Uit iedere pot moest 1 teamlid gekozen worden. Geen team Limburg dus..... Maar ja door te loten tartte Marc waarschijnlijk het lot, want Frank, die als eerste mocht kiezen, wist het klaar te spelen om eerst Edje, vervolgens mij en dan ook nog Arjan te kiezen. Zij team genaamd QV (Quadrifoglio Verde (klavertje vier)) leek dus meer Brali en gast.
Martin zijn team, genaamd Targa (hoe origineel, Marcs baan heeft de Targa Florio als thema) bestond verder uit JW, Rob en Ferry, terwijl Marcs team (team E4C5, schijnbaar de Siciliaanse opening bij schaken, werd later ook team schaakmat genoemd) verder bestond uit Lars, Randy en Timon.
Na de koffie nog even tijd om de baan te verkennen en even met de auto's rijden. Marc had 3 NSR Ford MKIV's geprepareerd.

Al gauw bleek dat de auto's nogal "loose" waren en de ACD regelaar veel te agressief was om te gebruiken. Besloten werd om het met de Slot-it regelaar van Frank te proberen, en dit ging een stuk beter. Rond tien uur werd het startschot gegeven voor de eerste 2 uur. Frank had het rode spoor (met rode auto) geloot om op te beginnen. Persoonlijk vond ik dit het fijnste spoor om op te rijden, waarschijnlijk omdat je als rijder dan midden voor de baan staat, terwijl je bij de andere 2 sporen ofwel aan de linkse kant dan wel de rechtse kant van de baan staat.
Al snel bleek dat we geen potten konden breken, de andere teams liepen al snel uit, alleen Frank kon het tempo bij houden. Het was duidelijk dat hij de baan goed kent. Na 2 uur stonden we dan ook al ruim 40 ronden achter op team Targa dat aan de leiding ging.
Tijd voor de gezamenlijke lunch, die bestond uit tomaten- en erwtensoep, broodjes met rookworst, roggebrood met spek en krentenbollen.
Tijd voor de volgende 2 uur die we op het blauwe spoor mochten rijden. Eigenlijk was het daar hetzelfde verhaal en onze achterstand liep op tot iets meer dan 100 rondjes. Het was echter team E4C5 die in het laatste half uur de leiding had overgenomen. De laatste 2 uur mochten op het gele, middelste spoor rijden. Persoonlijk vond ik dit het minst fijne spoor, vooral met de hairpins had ik moeite. Misschien had dat te maken met het feit dat die vanuit de rijders positie vlak voor je neus waren en ik ze moeilijker kon inschatten dan vanuit de andere posities. Ook hier konden we geen potten breken en eindigden we dus derde (bij ons clubje spreken we nooit van laatste) op 190 rondjes achter team E4C5 dat gedurende de rest van de race de leiding niet meer uit handen gaf.

De uitslag:

          Team E4C5: 3028 rondjes

          Team Targa: 2957 rondjes

          Team QV:    2838 rondjes

Marc had voor iedere deelnemer een leuk trofee, die de uitspraak uitlokte dat het delen van vorige banen zijn. Voor als nog heeft hij dan voor vele jaren genoeg materiaal voor trofeeën wetende dat ook deze versie van de baan ooit weer afgebroken wordt, hahaha.

Voor Marc was er een mooie foto met een Targa Florio thema, die door iedereen ondertekend was.

Marc, Annemarie en Imke, hartstikke bedankt voor jullie gastvrijheid en goede zorgen.
Frank bedankt voor de manier waarop je ons team hebt geleid (of misschien heb je meer geleden???).
Alle anderen bedankt voor de leuke races en gevechten op de baan ( ja, ook jij Timon !!)

Tot volgend jaar.

Nog wat sfeerplaatjes








maandag 26 februari 2018

Een race om te vergeten

Op zaterdag 10 februari was het tijd voor de tweede race met de Classic GT's. Slechts 4 man aan de start, want Geert kon niet wegens werkzaamheden aan zijn "grote" racewagen, Lars ging carnaval vieren en Jimmy meldde zich op het laatste moment af. Over bleven dus Edje, Robert, Arjan en ik.
Een goede klassering zat er zeker niet in wetende dat zowel Edje als Robert met de Thunderslot Lola rijden en dat de NSR Ford GT40 van Arjan sneller en beter is dan de mijne van Slot-it. Ik verloor dus ook alle races en de uitvliegers waren ook talrijk.

Uitslag:

1. Edje 297 punten; 2. Robert 247 punten; 3. Arjan 218 punten; 4. Paul 164 punten.

Stand baankampioenschap (met aftrek twee slechtste resultaten):

1. Edje 100 punten uit 6 races.
2. Lars 94 punten uit 4 races.
3. Arjan 85 punten uit 6 races.
4. Paul 82 punten uit 6 races.
5. Geert 79 punten uit 4 races.
6. Robert 44 punten uit 2 races.
7. Jimmy 19 punten uit 1 race.

Daarna de vierde race voor het Crazy race kampioenschap. Door afwezigheid van Geert gaat het nu tussen Edje en mij. Winnen of niet te ver achter Edje eindigen was voor mij ook het devies. In mijn eerste race tegen Arjan reed ik 17 rondes + 1 baanstukje. Robert en Arjan reden in hun onderling race net geen 17 rondes, maar Robert perste er tegen Edje 17 ronden en circa 20 baanstukken uit. Edje reed nog meer. Het was dus zaak om tegen Edje zeker net zoveel rondes te rijden als Robert om zeker tweede te worden achter Edje (die laag al te ver voor). En dat lukte.

1. Edje 35,25 ronden; 2. Paul 34,23 ronden; 3. Robert 34,14 ronden; 4. Arjan 33,26 punten.


Stand kampioenschap:

1. Edje 36 punten uit 4 races.
2. Paul 35 punten uit 4 races.
3. Arjan 27 punten uit 4 races.
4. Geert 26 punten uit 3 races.
5. Lars 20 punten uit 3 races.
6. Robert 15 punten uit 2 races.

De volgende race is de finale, die ik dus moet winnen en Edje moet zeker 2 plaatsen achter mij eindigen. Gezien de onvoorspelbaarheid van deze races is dat best mogelijk.

Rest mij nog om Jolanda te bedanken voor het lekkere eten in de pauze

dinsdag 16 januari 2018

Goed debuut Corvette C7R

Nadat Lars dit seizoen begonnen is met een nieuwe NSR auto (de "Young Driver"Aston Martin ASV GT3) was het nu mijn beurt om met een nieuwe auto te komen. Na lang wachten was dan eindelijk de Corvette C7R in de door mij gewenste kleurstelling beschikbaar. Na de Classic GT race vorige maand, had Edje de motor voor mij ingebouwd (ik heb geen soldeerbout en geen pinionpuller) en werden de juiste achterbanden gemonteerd. Bij de eerste testrit bleek echter dat de voorbanden bepaalde bevestigingspunten in de kap en chassis raken. Dit was duidelijk te zien aan een slijtspoor in de banden. Na monteren van de, inmiddels flink afgesleten, voorbanden van de C6R was dit minder maar nog niet optimaal. Toch waren rondes net onder 3,9 seconden al haalbaar. Voor deze race zijn de voorbanden nog iets verder afgeslepen door Edje waardoor de auto nu prima rijdt. En hoe, dat bleek wel tijdens de race.



Met vijf man stonden we aan de start: Edje , Lars, Arjan, ik en na lange tijd was Jimmy ook weer van de partij. Geert moest wegens werkzaamheden aan zijn 1:1 raceauto verstek laten gaan en ook Robert kon weer niet..
Zoals gebruikelijk reed iedereen weer tegen iedereen en de punten telling was volgens het gekende concept.
Ik won mijn races tegen Arjan en Jimmy en moest daarbij niet tot het uiterste gaan (zoals Edje zegt pas ik mijn rijstijl en tempo aan aan de tegenstander). Tegen Edje en Lars was het spannend, want toen bleek de echte potentie van de C7R naar voren te komen. Hoewel ik beide races verloor moesten beiden heren moeite doen om me voor te blijven en klokte ik tijden onder de 3,8 seconden nl 3,795 tegen Edje en 3,794 tegen Lars. Ook had ik maar 1 uitvlieger tot dat moment. De auto is iets breder dan de C6R en ligt daardoor waarschijnlijk iets vaster op de baan.

Na de pauze met een broodje hamburger met spek en uien werd het geheel nog eens herhaald.

Ook nu won ik van Jimmy en Arjan en waren de races tegen Edje en Lars weer spannend. Een klein foutje (net geen uitvlieger) in beide races maakte dat ik tegen een achterstand aankeek, maar dat betekende voor beide heren nog geen gewonnen race, omdat ik beide keren toch de achterstand wist te verkleinen.
Kortom: deze auto rijdt perfect en de rest van het seizoen kon wel eens spannend gaan worden. Ben heel benieuwd hoe de auto zich houdt straks op mijn eigen baan bij de finale race van het BraLi kampioenschap.

Uitslag NSR GT3:

1. Edje 400 punten; 2. Lars 359 punten; 3. Paul 319 punten; 4. Arjan 277 punten; 5. Jimmy 229 punten.

Tussen stand baankampioenschap (de slechtste twee resultaten per rijder zijn geschrapt):

1. Edje 75 punten uit 5 races.
2. Lars 71 punten uit 4 races.
3. Arjan 64 punten uit 5 races.
4. Paul 62 punten uit 5 races.
5. Geert 60 punten uit 4 races.
6. Robert 21 punten uit 1 race.
7. Jimmy 19 punten uit 1 race.

Na dit geweld werd de spanning teruggedraaid naar 7 volt om te gaan rijden met de Historic touringcars. Ik reed met mijn Scalextric Dodge Challenger. In de eerste race tegen Edje kwam ik tot iets meer dan 15 ronden, maar in de race tegen Jimmy maakte ik een valse start en kwam ik maar tot iets meer dan 12 ronden. Lars won en ik eindigde als vijfde (ofwel laatste).

Het was weer een gezellige racemiddag. Volgende maand staan weer de Classic GT's op het programma en de vierde ronde van het Crazy Race kampioenschap.